Esan dezadan hasieratik, beste kontu batzuekin endredatu, karaktere-mugara iritsi eta gogoarekin ez geratzeko: alderdi politikoen koalizio bati Fronte Zabala deitzen badiote, niri lehen kolpean burura etortzen zait alopezia-sintoma nahiko agerikoak dauzkan buru bat; geroz eta ilezkorragoa den zerbait agertuko zaidala pentsatzen hasten naiz, izena kalbinista samarra baita; erdi-gaingabetua, Irunen esaten den bezala. Beste era batera esateko: imajinatzen hasten naiz bekokitik tontorrera bitarteko guda-zelaian narrua aitzinerat eta ulea erremediorik gabe gibelerat mugitzen ari den egoera bat. Bataila kapilar galdu bat alegia, Turkiara ihes egitera gonbidatzen duena, eskuinaren muturrekoei aurre egitera baino gehiago.
Hortaz, oraindik garaiz daudenez, alderdi horiei proposatu nahi nieke Fronte Zabala izenaren ordez sigla klasikoago batzuk erabil ditzatela. Nik zer dakit: Komintern Osteko Politikagintza Ezkertiar Trakets Askoa (Kopeta). Hartara izenak frontispizioaren imajinarioa mantenduko bailuke eta, duda gutxi, hanka-joko hobea leukake boto-emaileei begira –“Kopeta behar da Cayetanoen gobernua gelditzeko”, “Faxismoaren hileta izango da Kopeta”, eta abar–. Ezertarako balioko ez balu ere, gutxienez komedia boluntarioa egingo lukete, ez Espainiako hauteskundeak iragarri direnetik egiten ari direna: mundu guztiaren aurrean barregarri geratu, gauza serio-serioak planteatzen ari direla sinetsita.
Espektakulua tamalgarria ari baita izaten. Eta esplikatzeko zaila, baita politika instituzionalizatuaren jonkientzat ere –adikzio hori geroz eta urriagoa da, portzierto; ez dakit konturatzen ote diren herritar arruntari beraien kuotatxoak eta xextrak inporta zaizkiola, gutxi gorabehera, niri La Oreja de Van Gogh-en errepertorioa bezainbeste–. Eta, enfin, auskalo hau irakurtzen duzunerako asuntua zertan egongo den, baina ni idazten ari naizen momentuan, Espainiako ezkerraren mazedoniarekin konpota bat egiteko planak honela daude: Gabriel Rufian Podemosekin paktu arraro bat itxi berritan, alderdi ubelekoek Katalunian ERCren alde egin dezaten, trukean Santa Coloma de Grameneteko kanallatxoak estatuko beste lurraldeetan ere mitinak egiteko aukerarekin; Más Madrideko ex-carmenita ex-errejonistak eta Sumar “““mugimendua””” elkarri keinutxoak egiten Madrilgo zerrendan aurrenekoen hautagai bat –baina ez hautagai hori, bestea baizik– koalizioaren buru jarri dadin; Ada The Revenant Colau pixka bat denekin ondo geratu nahian, aber behingoz txiringitoaren buru jartzen duten; eta saltsa guztia are gehiago loditzeko, Senatuari begirako negoziazioak: oraindik ofizialki gorpuztu ez den Fronte Zabalak –joder, jarri diezaiotela Kopeta, askoz hobea da– eta PSOEk pakturen bat lortu nahi dute, bestela Gorteetako ganbera altuan Kristo Erregeren partiduak daukan gehiengoarekin txerrikeria asko egiteko aukera daukalako.
Laburbilduz: problema asko, denbora gutxi, lauzpabost mini-alderdi, elkarren erdi-lehengusu, elkarren erdi-eszisio, kasik egiturarik gabe baina ego crossfiteroa duten koadroz josita, azken hamar urteetan pilatu dituzten ezinikusiak, elkarri bota dizkioten maldizioak eta hartu dituzten jarrera infantilak –zer diot infantilak: ikusi ditut gatazken aurrean arrazoi handiagoz jokatzen duten sei urteko umeak– atzean utzi ezinda, ezta Kubricken The Shining-eko eszena famatu hartan bezala “Johnny hemen dago!” esanez naziak atea aizkoraz txikitzen ari direnean ere.
Azaroaren 29an gertatzen dena gertatzen dela ere, duela hamabost urteko plazetako mugimenduaren uberan sorturiko politikarien belaunaldi oso batentzat azken antzezpena izan daitekeela iruditzen zait. Edo hori desiratzen hasia nago behintzat, hizketan agertzen diren bakoitzean jartzen zaidan fronte zimurra edo kopeta estuari erreparatuta.
