Mundu guztiaren ahotan dagoen pelikula, batzuentzat bat-bateko klasiko bat eta besteentzat hemendik hiru hilabetera ahaztuta egongo den produktu zinematografikoa, Don\u2019t Look Up<\/i> filmari (Adam McKay, 2021) ukatu ezin zaiona da eguberri covidiar berri hauetan sareak eta etxe askotako tertuliak animatzeko izan duen gaitasuna. Bizi dugun garaian hegemonikoa den kulturaren elementu ia guztiak konbinatzen asmatu duelako izango da: munduaren erabateko suntsipen posiblearen kontzientzia, politikari populistak, guztia sinple, atsegin eta dibertigarri bihurtzeko joera gorrotagarria duten hedabide masiboak, gertakari transzendentalenen aurrean ere lerdokeriaz betetzen diren sare sozialak, azalpen zientifikoen ezintasuna, utopia teknologikoaren hutsune geroz eta agerikoagoak, eta abar.<\/p>\n
<\/p>\n
Ia bi ordu eta erdiko metrajea oso azkar pasatzen zaio ikusleari, garaiaren espiritua ez baitago edukietan bakarrik, forman ere islatzen da. Don\u2019t Look Up<\/i> izango da, agian, telefono mugikor berrien aroan traste horietan sortu, zabaldu eta kontsumitu den ikus-entzunezko diskurtsora hoberen egokitu den ekoizpena. Batzuetan meme bat dirudi, beste batzuetan bideo biral bat. Eta mashup<\/i> bat ere bai: 1990eko zenbait disaster movie <\/i>epikoren konbinazioa \u2013Armageddon, <\/i>Michael Bay (1998) edo Deep Impact<\/i>, Mimi Leder (1998) datozkit gogora\u2013 kapitalismo berantiarraren ertzak erakusten dituzten produkzio berriagoekin \u2013Black Mirror<\/i> edo Years and Years <\/i>bezalako telesailak, adibidez\u2013.<\/p>\n
Mundua suntsi dezakeen meteoritoa deskubritu eta egoeraz informatzeko Washingtonera doan hegazkin militar batean sartu dituztenean, Leonardo DiCapriok antzezten duen pertsonaiak galdetuko du zerbait, gure\u00a0zeitgeist<\/em>-a nahiko ongi islatzen duena: ea hori benetan gertatzen ari den ala broma moduko bat den guztia. Eta uste dut filmaren gakoa bi plano horiek \u2013errealitatea eta broma\u2013 elkarren aurka jarri ordez batera aurkeztean dagoela: benetan gertatzen ari da eta <\/i>aldi berean broma da. Apokalipsia etxe atarian dugu, egin dezagun barre.<\/p>\n Eta barre egite horretan, ezer ez da libratzen, ezta zinemaren industria bera ere: meteoritoak lurra joko duen egunean estreinatuko den superprodukzioaz eta gertakariaren aurrean hartu diren posizio politikoez \u2013begiratu gora vs. ez begiratu gora\u2013 aldentzen saiatzen den zinema-izarrak nahiko zehazki islatzen du entretenimenduaren industriak edozein problemaren aurrean hartzen duen jarrera, alegia, kosta ahala kosta etekinak ateratzen jarraitzen saiatzea familia osoarentzako moduko pelikulak eginez. Don\u2019t Look Up<\/i> Netflixen estreinatu dela kontuan izanda, txiste autoerreferentzial bat dirudi, covidaren pandemiak, larrialdi klimatikoak edo eskuin muturreko populismoek \u2013besteak beste\u2013 eragindako ezinegonaren erdian dibertsio pixka bat eskaintzen digun filma den heinean.<\/p>\n Ez dago salbazio posiblerik, ez dago egoerari erantzun kolektibo eraginkorrik emateko modurik, gutxi batzuek dena kontrolatzen dute eta ergel hutsak direnez suntsipenera garamatzate erremediorik gabe: hori litzateke \u2013egia esan nahiko graziosoak iruditu zaizkidan\u2013 txiste askoren artean filmak transmititzen duen mezua, akaso norberekoia ez den espazio bakartzat familia eskainiz.<\/p>\n