![\"\"](\"https:\/\/blogak.argia.eus\/ignazio-aiestaran\/wp-content\/uploads\/sites\/25\/2017\/08\/Vostres_politiques_Aiestaran.jpg\")
<\/a><\/p>\n<\/p>\n
<\/p>\n
Katalunian 2017ko abuztuaren 17an gertatutako erailketa masiboak direla kausa, zenbait hausnarpen idazteari ekin diot, batik bat bi artikulugile irakurri ondoren: Santiago Alba Rico eta Jordi Graupera. Alde batetik, biok filosofoak dira, eta eskarmentua daukate azterketa politikoetan. Izan ere, Alba Rico Espainiako Ahal Dugu alderdiaren inguruko taldeetan eta Kataluniako CUP alderdiaren zati batean (ez alderdi osoan) irakurtzen eta aipatzen da; Jordi Graupera Kataluniako errepublikaren aldeko komunikabideetan agertzen da maiz. Agian Alba Rico Espainiako ezker berrian koka genezake, eta Graupera Kataluniako eskuin berrian, baina hori ez da gai nagusia orain. Interesatzen zaidana da Kataluniako azken gertakizunak aztertzea, eta horretarako Alba Ricok izkiriaturiko bi artikulu berri (\u201cLo contrario de una bomba\u201d, CTXT<\/em>, 2017\/08\/22 eta \u201cSalvar la vida tambi\u00e9n a los asesinos\u201d, Cuarto Poder<\/em>, 2017\/08\/24) erabilitiko ditut lehenengo atalean, eta Jordi Grauperak sorturiko idazlan berri luzea (\u201cEl terrorisme i nosaltres\u201d, ElNacional.cat<\/em>, 2017\/08\/24) bigarren atalean. Azken atalean, hirugarrenean, zenbait oharpen ondorioztatuko ditut, Hannah Arendt eta Alain Badiou direla bide, \u201czuen politikak, gure hildakoak\u201d lelopean.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n 1- Ongiaren hutsalkeriatik paternalismo mendebalderrera <\/strong><\/p>\n <\/p>\n \u201cLo contario de una bomba\u201d (\u201cBonba baten kontrakoa\u201d) artikuluan Santiago Alba Ricok dikotomia faltsu batean sartu nahi gaitu, ongia neurtezina dela, eta gaizkia neurgarria dela baieztatzen duenean: \u201cQuiero decir que lo que diferencia el mal del bien \u2013y la muerte de la vida\u2013 es que el mal se puede medir y el bien no. El mal es contable; el bien inconmensurable\u201d. Bere erranetan, bonba batek sorturiko biktimak neur ditzakegu, eta ezin dezakegu zubi baten eraikuntzaren onurarik neur (bi adibide hauek bere artikuluan jarriak dira). Logikatik kanpo geratzen dira argudio tranpati hauek: egunero zubi bat erabiltzen edo zeharkatzen duten ibiltariak neur ditzakegu egunero, bidaia guztiak zenbatu ditzakegu, bonba batek sorturiko hildako eta zaurituak neurtzen ditugun bezalaxe. Hauxe baieztatuz nahasmendu interesatua jorratu gura du. Ongia kontatzeko eta ongiaz kontatzeko gai ez bagara, bukaeran erlatibismo batean geratuko gara, non ez den gaizkiaren eta ongiaren arteko ezberdintasunik izango.<\/p>\n <\/p>\n Gaizkia neurtzeko eta kontatzeko, ongia beharrezkoa ere bada. Agian ez dago ongi absolutu bakar bat, baina bestelakoa da esatea ongia zenbatzeko gai ez garela. Ospitaleak eta eskolak dauzkagu, kasu baterako: gaixotasuna (gaizkia) sendatzeko medikuntza eta ospitaleak erabiltzen ditugu. Adibide honetan ospitaleak eta medikuntza ongia dira, eta neurgarriak ere badira: atentatu baten ondorioz zaurituak erietxe batean sendatuko eta salbatuko dira, alegia. Apika ez dakigu zer den ongia edonon eta edonoiz, baina horrek ez du erran nahi ongia neurtezina denik. Hala ere, Alba Ricok temati darrai bere argudioan:<\/p>\n <\/p>\n \u201cEl mal es contable y necesario; el bien inconmensurable y contingente. Puedo enumerar las cuchilladas y establecer una relaci\u00f3n causal entre el filo y la sangre; no puedo contar las pinceladas de la Capilla Sixtina ni establecer ninguna relaci\u00f3n causal, al menos inmediata, entre la belleza y la bondad (o la salud)\u201d.<\/p>\n <\/p>\n Hemen bi ohar. Alde batetik, gaizkia \u201cneurgarri eta beharrezkoa\u201d dela edota ongia \u201cneurtezina eta kontingentea\u201d dela botatzea egundoko akats arriskutsua da. Bizi(itz)a kontingente eta zaurgarria da, eta, hori dela kausa, ongia eta onurak prestatu, landu, zaindu eta bultzatu behar ditugu. Eta jakina, gure bizi kontingentea bukatzen denean, gure aukera on eta txar guztiak amaitzen dira, ikuspegi materialista eta termodinamiko batetik heriotzak gure kontingentzia eta bizia ixten dituelako. Beste aldetik, labankaden eta pintzelkaden arteko konparaketa ere interesatua da. Zergatik erran labankadak neurgarriak direla, eta pintzelkadak, ordea, ez? Filosofia materialista batetik guztiak neurgarriak dira, beste gertakari batzuk neurgarriak diren modura: zenbat diru inbertitu zen Kapera Sixtinoan, nondik etorri zen diru hori, zenbat pintorek hartu zuten parte artelan hartan, nortzuek prestatu zituzten material haiek, zein izan zen giro kultural eta politikoa artelan erlijioso hura ager zedin (beste gauza bat da zeintzuk diren gure baliabide materialak eta gure denbora, halakoa neurtzerakoan). Alba Ricok (arte)lan ederrak mistifikatu nahi ditu, ekintza materialak alboratu ondoren.<\/p>\n <\/p>\n Alba Ricoren estrategiak armarik edo tresnarik gabe uzten gaitu, ongia edota ekintza hoberenak hausnartzerakoan eta betetzerakoan. Interesatzen zaiona mistifikatzen du, eta gogokorik ez duena estaltzen du. Gogora dezagun zein den artikuluaren xedea bere hitzetan: zer da bonba baten kontrakoa? Kontrakoa da bonba horren atzean dagoena salatzea eta arbuiatzea. Kontrakoa da esatea USA, NATO, Saudi Arabia eta Qatarrek bonba eta arma horiek ekoizten eta garraiatzen dituztela. Kontrakoa da Europar Batasunak, Saudi Arabia eta Qatarrek bonba eta arma horiek eraman dituztela Siriara, jihadismoa sustatzeko asmoz. Kontrakoa da Bilboko portutik lehergailuz beteriko kontainerrak Saudi Arabiara bidaltzea. Kontrakoa da NATOren aldeko alderdi neopopulista ez sustatzea. Kontrakoa da agerraldi jendetsua karrikan, \u201cLes vostres pol\u00edtiques, les nostres morts\u201d (\u201cZuen politikak, gure hildakoak\u201d) aldarrikapena delarik. Kontrakoa da agerraldi hartan alderdi neopopulista horren liderra Qatarreko enbaxadorearekin argazki berean ez agertzea. Kontrakoa da gaizkia salatzea eta gaizki horren aurkako gauza hoberenak azpimarratzea eta lanari ekitea.<\/p>\n <\/p>\n Hannah Arendt pentsalariak deskribaturiko gaizkiaren hutsalkeria kopiatu gura badu ere, Alba Ricoren estrategiak ongia hutsaldu du, nahiz eta hurrengoa idatzi:<\/p>\n <\/p>\n \u201cDel mismo modo, la banalizaci\u00f3n de la muerte contable inscribe la violencia en un \u00abmecanismo\u00bb irreversible y ampliado. Desde el mismo momento en que contabiliza sus muertos, la violencia reproduce la l\u00f3gica laica \u2013infinita\u2013 de los r\u00e9cords\u201d.<\/p>\n <\/p>\n Errekorren eta marken logika hiltzailea apurtu nahi badu, USA-NATO-Arabia-Qatar koalizioa eta koalizio honek bultzaturiko jihadismoa kritikatu eta deuseztatu behar dira, baina horretarako beharrezkoa da existitzen ez den ezker indartsu irmo eta garbia, konplexurik gabekoa. Bitartean, ongia hutsalduz eta mistifikatuz, gaizkiari aurre egiteko tresna guztiak kendu dizkigu Alba Ricok. Hori dela eta, mistifikazioa bertzerik ez da bere artikuluaren bukaera:<\/p>\n <\/p>\n \u201c\u00bfQu\u00e9 es lo contrario de una bomba? \u00bfDos bombas? Sabemos qu\u00e9 es lo contrario de dulce y lo contrario de abierto; e incluso sabemos que lo contrario del desierto es el bosque. Pero no sabemos qu\u00e9 es lo contrario de una bomba. Las bombas no tienen contrarios. S\u00f3lo tienen supervivientes. De lo que hagamos los supervivientes depender\u00e1, pues, la relaci\u00f3n de fuerzas \u2013necesariamente pol\u00edtica\u2013 entre el mal necesario y contable y el bien contingente e inconmensurable\u201d.<\/p>\n <\/p>\n Ikusmolde politiko horrekin gaizkiaren hutsalkeriatik ongiaren hutsalkeriara igarotzen gara, eta handik hipokresiatik hurbil dagoen jarrera batera, \u201cSalvar la vida tambi\u00e9n a los asesinos\u201d (\u201cHiltzaileei ere bizia salbatzea\u201d) izenburuko artikuluan gertatzen den bezala. Testu honetan Mossoek hil dituzten gazteak gogoraraziz, Alba Ricok bertsio ofiziala zalantzan jarri du zuzenbidearen izenean:<\/p>\n <\/p>\n \u201cLeyendo el relato de los hechos y viendo algunas im\u00e1genes a uno le entran dudas de si, en todos los casos, era imposible detenerlos vivos. A\u00fan m\u00e1s, conociendo los precedentes de Par\u00eds, Bruselas y Londres, uno m\u00e1s bien sospechar\u00eda que se ha impuesto como rutina una l\u00f3gica \u2013casi un protocolo europeo\u2013 en virtud del cual la muerte del terrorista se asume como parte inseparable de la operaci\u00f3n, y ello en un contexto social, tambi\u00e9n inducido, en el que se acepta cada vez m\u00e1s que a cr\u00edmenes excepcionalmente graves deben corresponder tambi\u00e9n medidas excepcionales\u201d.<\/p>\n <\/p>\n Hemen arrazoi du ezbairik gabe, baina logika honetan sartzerakoan, exekuzio estrajudizialak kritikatzerakoan, beste jite bat sartu du: \u201czuzenbidea\u201d gure \u201cbalioa\u201d dela, \u201cMendebaldeko balioa\u201d izanik (alde batetik, honako esapidea izkiriatuko digu: \u201cPero la muerte de los asesinos es, si se quiere, un fracaso del bien: de ese bien com\u00fan que llamamos Estado de Derecho\u201d; eta beranduago, hiltzaileen eta gure arteko ezberdintasunari dagokionez, hurrengoa adieraziko digu: \u201cEs esto \u2013insisto\u2013 lo que define los \u00abvalores de Occidente\u00bb y todo lo que los cuestione s\u00f3lo sirve para dar ventaja a los terroristas\u201d). Hemen hainbat arrisku eta okerbide dauzkagu. Materialismorik eza da lehenengoa. Auzi hori ez da bakarrik zuzenbidetik konpontzen: premiazko arazo politikoa da estatuen makineria poliziala, alderdi politiko nagusiek ikusi nahi ez dutena, egungo estatuen oinarria delako. Eta arazo hau ez da soilik agertzen hiltzaile jihadistekin. Honela planteatuz gero, arazoa zatitzen eta sakabanatzen da, paternalismo estali baten eskutik. Filosofia errepublikar batean edota benetako errepublika batean ez dago lekurik sakabanaketa horretarako, nehola ere antolabide materialista batetik. Bestalde, egun\/etorkizun hipotetiko batean zuzenbidean heriotza-zigorra eta exekuzioak onartu izanak arren, hori ez litzateke zuzenbide-arazoa izanen, justiziarik eza baizik. Hori dela eta, justizia ez da \u201cMendebaldeko balioa\u201d. Hori baiesten denean (nahiz eta fede onez baieztatu), Mendebaldearen eta besteen arteko marra bat markatzen da. Mendebaldeko zuzenbidezko estatuek ez dute lehentasunik justizian, ez Europan, ez Amerikan, ez Asian, ez Afrikan. Nahiz eta islamofobia eta faxismoa kritikatu, bukaeran Alba Ricok mendebaldarkeriaren isuria barneratu du berriro. Ongiaren hutsalkeriatik paternalismo mendebaldarreraino, hausnartzeko tresnarik gabe daukagu \u201cezker berri\u201d hori (hauxe \u201cezkerra\u201d baldin bada) NATOren ordena geopolitikoan.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n 2- Egun deitutako terrorismotik estatuaren realpolitik<\/em> zaharrera<\/strong><\/p>\n <\/p>\n Oso bestelakoa da Jordi Graupera artikulugileak azaldutako jarrera \u201cEl terrorisme i nosaltres\u201d idazlanean. Hasieratik Grauperak diosku \u201cguztiok adituak gar[el]a terrorismoan\u201d. Bere testu zabalean hainbat eta hainbat kasu aipatzen ditu: GAL, ETA, GRAPO, Terra Lliure, mugimendu faxistak eta bertze horrenbertze. Bide batez, nazioarteko testuinguruak indarkeria moldatu duela ohartarazten digu, 1812ko Cadizeko Gorteetatik eta Frantsesaren Gerratik 1936ko Espainiako \u201cGerra Zibil\u201d ankerrera: \u201cLa hist\u00f2ria de la viol\u00e8ncia a Espanya no \u00e9s una cosa a\u00efllada. \u00c9s sempre tamb\u00e9 un eco del context internacional\u201d. Indarkeriak markatu du une oro Espainiako historian. Bere erranetan: \u201cla hist\u00f2ria d\u2019Espanya es podria escriure a trav\u00e9s del terrorisme, tamb\u00e9 la hist\u00f2ria de la relaci\u00f3 entre Catalunya i Espanya\u201d. Are gehiago, Grauperak azpimarratuko du honetan Espainia ez dela salbuespena, baizik eta estatu moderno baten ondorioa, non Carl Schmitten iragarpena konplitzen den: \u201cEspanya, com a bon estat modern, \u00e9s deutora de la idea de Carl Schmitt: el poder es veu en qui mana l\u2019estat d\u2019excepci\u00f3\u201d.<\/p>\n <\/p>\n Gaztigu schmittarra aintzat hartu ondoren, etika albo batean utziko du, eta hipokresiarik gabeko politika gordin eta zikina onartzea erabakiko du egile honek:<\/p>\n <\/p>\n \u201cCal no ser hip\u00f2crites: la pol\u00edtica internacional \u00e9s, per de\ufb01nici\u00f3, bruta, i sempre has de fer alguna cosa insuportable moralment que nom\u00e9s pots aguantar pol\u00edticament. En l\u2019estat de natura de l\u2019arena internacional, tothom es defensa com pot. Que Barcelona tingui els mateixos problemes que totes les ciutats globals, i que busqui apro\ufb01tar les mateixes oportunitats \u00e9s part d\u2019aquesta constant hist\u00f2rica. La massi\ufb01caci\u00f3 del turisme de la que hem parlat aquest estiu i que \u00e9s al cor del signi\ufb01cat de l\u2019atemptat de dijous passat \u00e9s tamb\u00e9 el re\ufb02ex del lloc poder\u00f3s i vulnerable alhora que ocupa la capital de Catalunya. La vulnerabilitat no podria ser m\u00e9s \u00f2bvia com a objecte de desig banal\u201d.<\/p>\n <\/p>\n Zaurgarritasunean gako etikoa ikusi beharrean, desio hutsalaren itua baizik ez du behatzen. Grauperaren artikulua irakurtzen duzunean, nahiz eta era zuzenean ez idatzi, Hannah Arendtek deskribaturiko gaizkiaren hutsalkeriari aurre egiteko modua hauxe dela erran genezake. Bakoitzak bere armak eta bere defentsak erabiliko ditu, bai terrorismoaren aurrean, bai indarkeriaren historiaren aurrean, estatuen botereek beraien nahierara indarkeria erabiltzen eta zuritzen duten heinean. Estatu espainiarra ez da salbuespena izan, baina oraingo honetan kontakizun ofiziala apurtzeko gai izan da Mossoen esku-harmen operatiboa segurtasun eta indar(keria)ren arloan.<\/p>\n <\/p>\n \u201c\u00c9s m\u00e9s \u00fatil entendre que els estats juguen indistintament amb la viol\u00e8ncia i amb la seguretat segons conv\u00e9, i que els l\u00edmits que aquest joc t\u00e9 en cada moment s\u00f3n fruit de les condicions materials i de les idees que es deixen remenar al paladar. La inoper\u00e0ncia de l\u2019estat aquests dies i la normalitat dels Mossos s\u00f3n m\u00e9s signi\ufb01catives de la pol\u00edtica que tenim, igual que l\u2019instint P\u00e0vlov de criminalitzaci\u00f3 que ha arrossegat la premsa moribunda de l\u2019estat i la sorpresa emocionada dels catalans davant dels Mossos s\u00f3n l\u2019expressi\u00f3 d\u2019una feblesa psicol\u00f2gica: les categories del passat ja no serveixen\u201d.<\/p>\n <\/p>\n Grauperak azaldutako agertokian funtsezkoa ez da indarkeria aztertzea, baizik eta indarren arteko oreka berriak miatzea, indarkeriatik at edo indarkeria dela bide. Eta honetan ez da batere inozoa: terrorismo jihadista eta krisialdi ekonomikoa bi faktore bertzerik ez dira nazioarteko jokalekuan, non Espainiako estatua eta Katalunia topatzen diren botere geopolitikoen erranetara, bakoitzak bertzeari so, elkarren lehian:<\/p>\n <\/p>\n \u201cAix\u00f2 no vol dir que la viol\u00e8ncia s\u2019hagi acabat. Per\u00f2 s\u00ed que vol dir que en els equilibris que Espanya ha de fer al m\u00f3n, el con\ufb02icte amb Catalunya no es pot esbandir apel\u00b7lant als mecanismes d\u2019abans. L\u2019escalada del terrorisme d\u2019arrel islamista i la crisi econ\u00f2mica obliguen a mirar m\u00e9s enll\u00e0 del que convindria. Pensa en la subordinaci\u00f3 d\u2019Aznar a Bush i la de Zapatero a Merkel: no nom\u00e9s s\u00f3n diners i poders, tamb\u00e9 \u00e9s subordinaci\u00f3 ideol\u00f2gica, per b\u00e9 i per mal. Espanya malda per mantenir la seva autenticitat i t\u00e9 problemes: per aix\u00f2 el The Wall Street Journal<\/em> pot posar-li el dit a l\u2019ull dient que els Mossos semblen una policia d\u2019estat. No \u00e9s que ens vulguin independents, \u00e9s que som \u00fatils per mantenir Espanya a ratlla en l\u2019arena dels interessos de fons\u201d.<\/p>\n <\/p>\n Hemendik ateratako konklusioa da Kataluniako errepublikaren aldeko erreferenduma sustatzeko eta lehenbailehen betetzeko deia. Bere ustetan, bi zio daude horretarako: 1) \u201cespainolek \u2013katalanek edo ez-katalanek\u2013\u201d diskurtso ofizial narriatuari aurrean demokrazia-adierazpen oro sustatu behar dutela; eta 2) \u201ckatalanek\u201d, botere berri eta autoritate berriaren bila, demokrazia folklorikoa gainditu behar dutela.<\/p>\n <\/p>\n \u201cEl discurs falla i els espanyols, catalans o no, cada cop tindran m\u00e9s clara la dicotomia a la qual s\u2019enfronten: acceptar les premisses d\u2019un discurs degradant o protegir tota expressi\u00f3 democr\u00e0tica que es prengui seriosament a ella mateixa. La dicotomia a qu\u00e8 ens enfrontem els catalans \u00e9s igualment crua: entre arrebossar-nos del discurs de la democr\u00e0cia folkl\u00f2rica, tintada de superioritat moral i aquella escalforeta que fa mantenir conviccions nom\u00e9s en el pla est\u00e8tic, o sortir a defensar sense retrocedir ni un mil\u00b7l\u00edmetre la idea de poder i autoritat que batega rere les tries imperfectes de la democr\u00e0cia real, la incerta, la dif\u00edcil, la que lluny de parlar d\u2019il\u00b7lusi\u00f3, mant\u00e9 discretament un gest greu quan vota, respecta, o no aconsegueix comprendre l\u2019altre. Contra el que es diu, la democr\u00e0cia se sustenta en aquesta por, que ning\u00fa no pot gestionar per tu\u201d.<\/p>\n <\/p>\n Boterea eta autoritatea eskatzen dituenean, Carl Schmitten aztarna suma dezakegu. Grauperak ekarritako historia politikoa schmittarra da. Honetan Alba Rico baino errealistagoa da. Berak daki historia oligarkien tresna bat ere izaten dela. Izan ere, Espainiako Erresumaren historia halaxekoa izan da. Bere hitzetan:<\/p>\n <\/p>\n \u201cEs parla molt de la rapacitat de l\u2019oligarquia espanyola, per\u00f2 es diu poc que aquesta rapacitat \u00e9s possible perqu\u00e8 l\u2019oligarquia t\u00e9 un instrument poder\u00f3s al seu servei: la hist\u00f2ria d\u2019Espanya\u201d.<\/p>\n <\/p>\n Alta, hemen hitz-eten bat sartzeko premia daukagu. Grauperaren historia politiko schmittarra errealista da; ez, ordea, materialista. Berak proposaturiko irakurketa historikoa errealista da, baina Realpolitik<\/em> baten zentzuan, Carl Schmitten bidetik. Botere eta agintaritza eskatzen dituenean, ez digu prozesu materialei buruzko historia osoa kontatzen. Bere artikulu luzeak ez digu kontu handirik azaltzen Saudi Arabiak eta USAmerikak horrore jihadistan hartu duten eskuari buruz (Julian Assange eta Wikileaks direla bide egun dakigu nola lagundu eta armatu zuen Hillary Clintonek jihadismoa Sirian eta Iraken, kasu). New Yorketik idatzi eta idazten duen arren, bere atlantismoak gako hori isilpean gordetzen du. Uste dut Kataluniako biztanleek (eta gainerakoek) eskubidea dutela historia osoa ezagutzeko. Oligarkia guztien historia kontatu nahi badugu, ezin da ardatz natozale hori ezkutatu. Halaber, ezin dugu Mossoen kontakizun ofizial osoa onartu eta irentsi, Katalunian izandako historia materiala ezagutu ondoren. Apika Realpolitik<\/em> batetik onargarria da; ez, aldiz, indarren arteko oreka\/borroka materialistatik. Realpolitik<\/em> schmittar batek etikarik gabeko historia politikoa ekoizten du, boterearen kontraesanak batzeko asmoz. Materialismo politiko batek mekanismo eta prozedura guztiok barneratu eta kontraesanak azalerazten ditu.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n 3- Zuen politikak, gure hildakoak<\/strong><\/p>\n <\/p>\n Adolf Eichmanni eginiko epaiketa dela eta, Hannah Arendt pentsalariak gaizkiaren hutsaltasuna salatu zuen bitartean, Realpolitik<\/em> ororen arriskua jakitera eman zuen. Raison d\u2019\u00e9tat<\/em> teoriak eta Realpolitik<\/em> gaiak itsu gaitzakete, gaizkiak kolpatzen gaituenean, Carl Schmitten salbuespen-egoeraren itzala hedatuz. 2015ean Parisko erailketa masiboen ondoren Alain Badiou filosofoaren hausnarpena gogoraraztea komenigarria da halako egoeratan: \u201cnotre mal vient de plus loin\u201d, gure gaizkia urrunagotik dator. Gaizki hori ez da erlijioen arteko talka, kapitalismoak sinestarazi nahi digun moduan. Badiouren eletan: \u201cla religion n\u2019est qu\u2019un v\u00eatement, elle n\u2019est aucunement le fond de l\u2019affaire, c\u2019est une forme de subjectivation, mais ce n\u2019est pas le contenu r\u00e9el de la chose\u201d.<\/p>\n <\/p>\n Artikulugile eta zutabegile askok baino hobeto ulertu zuten abuztuaren 26an Bartzelonako agerraldira joan ziren gehienek. Pankarta erraldoi batean \u201cLes vostres pol\u00edtiques, les nostres morts\u201d mezua irakur zitekeen: \u201cZuen politikak, gure hildakoak\u201d. Pankartaren ezkerraldean hirukote baten aurpegiak agerian zeuden: Espainiako defentsa-ministerioarena, Saudi Arabiako monarkiarena, Espainiako monarkiarena. Eskuinaldean Azoreetako hirukotearen aurpegiak: Erresuma Batuko presidentearena, USAmerikako presidentearena eta Espainiako presidentearena. Irudi eta hitz hauekin gaizkiaren errotak \u2013ez kausa guztiak\u2013 salatzen ziren terrorismoaren aurkako agerraldi jendetsu batean. Pankarta honek gai klasikoa berresaten zigun: inperialismoa kapitalismoaren maila gorena dela. Inperialismoak mundu globalizatua menperatu nahi du, eta horrek ere ondorioak ekartzen dizkigu, mundua hausnartzerakoan eta antolatzerakoan. Pankarta horrek egungo jihadismoaren eta arma-trafikoaren arteko geopolitika ekarri zigun gogora, jihadismoaren sustrai materialak erakutsi zituen, Mendebaldeko eta Golkoko estatuen hipokresia desestaliz, Parisen eta Bartzelonan gertatzen ari dena Alepon eta Kabulen kausitzen ari denari lotuta baitago. Meridiano bakar batek zeharkatzen ditu mundua eta herriak. Bilboko portutik ateratzen diren armamentuz beteriko kontainerrak, Saudi Arabia eta Qatar direla bide, Sirian eta Iraken bukatuko dira, jihadismo terrorista indartuz. Eta jihadismo-mota hori itzuliko da Europara, Vilvoorde edo imam wahabista bat direla bide. Baina hau ez da atzoko \u201carazo erlijioso\u201d klasikoa, baizik eta ekonomian eta baldintza materialetan erroturiko ideologia-mota bat: beste batzuetan Qatar eta Saudi Arabiak sustaturiko komunikabide europarrek ere jihadismo-mota hau zurituko dute, \u201cerrebeldeak\u201d baino ez direla esanez. Hori dela eta, auzia ez da \u201cIslam bai ala ez\u201d, ezta \u201cIslamofobia bai ala ez\u201d ere, faxistek, liberalek, progreek eta jainkojaleek sinestarazi nahi diguten moduan.<\/p>\n <\/p>\n Bartzelonako pankartak eta kale-agerraldiak arazo hau ongi azaldu bazuten ere, bertze prozesu bat ere desaktibatu zuten: Espainiako Erresumaren estatu-estrategia. Terrorismoaren aurrean eskuarki Espainiako estatuak haren mekanismoak garatzen ditu: 1) demokraten batasuna eskatzea; 2) bandera bakar bat aldarrikatzea; 3) segurtasun-indarrak goraipatzea; 4) kode penala eta legeak gogortzea; 5) oposizio politikoa isilaraztea; eta 6) biztanleen kontrola indartzea. Oraingo honetan ez zen planifikatutako estrategia atera. Egia da Espainiako presidenteak iragarri zuela prest zegoela hirugarren aldiz kode penala berraztertzeko, baina ohiko estatu-mekanismo gehienak bete barik edo airean geratu ziren. Egia osoa ere esatearren, gogoratu behar da Mossoek mekanismo horietako batzuk ustiatu zituztela: bere ekintzak publikoki azaltzerakoan, \u201cneutralizatzea\u201d eta tiroz \u201cbotatzea\u201d aditzak normalizatu dituzte kezkarik eta eragozpenik gabe.<\/p>\n <\/p>\n Bidean \u201cezkerrari\u201d zenbait gai gogorarazi behar zaizkio: estatuko mekanismo bakoitza aztertu behar duela, ideologia oro (erlijiosoa, politikoa, soziala) sustrai material eta ekonomikoetan sostengatzen dela, laikotasuna ahaztu duela, sentipenen batasuna ez dela derrigorrez batasun politikoa \u2013ez estrategian, ez emaitzetan\u2013, NATOren eragina eta indarra onartu dituela, geopolitika handiegi geratzen zaiola, eta Europa ez dela uhartea munduan, Bilboko portu batetik Alepoko karrika bateraino. Hutsalkeriarik ez, paternalismorik ez, mendebaldarkeriarik ez, erlatibismorik ez, konspiranoiarik ez, realpolitik schmittarrik ez. Baldintza material eta ekonomikoak aztertu behar dira, ideologiaz ideologia, herriz herri, estatuz estatu, kontinentez kontinente. Lan itzela.<\/p>\n <\/p>\n Lan asko geratzen da, bonba baten atzean dagoena mundu oso bat dagoelako. Batzuek ulertu dute, bertze batzuek ez. Ulertezinak dira kasu batzuk: Ahal Dugu alderdiaren buruak egun batean Saudi Arabia eta Qatarreko politika wahabista salatu izana, eta handik gutxira Bartzelonako agerraldian Qatarreko enbaxadorearekin irribarretsu argazki batean agertu izana. Gaizkiaren hutsaltasunetik amnesiaren hipokresiaraino iragaten da erraz. Petrolioaren eta monarkien geopolitika ez da fikziozko Tronuen Dema.<\/p>\n <\/p>\n Eta orain zer? Ez dakit. Bartzelonako agerraldi jendetsua ikusi bezain fite, Miquel Mart\u00ed i Pol olerkariaren \u201cAra mateix\u201d poemaren bukaeraz oroitu nintzen:<\/p>\n <\/p>\n \u201cDe res no ens val l’enyor o la complanta,<\/p>\n ni el toc de displicent malenconia<\/p>\n que ens posem per jersei o per corbata<\/p>\n quan sortim al carrer. Tenim a penes<\/p>\n el que tenim i prou: l’espai d’hist\u00f2ria<\/p>\n concreta que ens pertoca, i un min\u00fascul<\/p>\n territori per viure-la. Posem-nos<\/p>\n dempeus altra vegada i que se senti<\/p>\n la veu de tots solemnement i clara.<\/p>\n Cridem qui som i que tothom ho escolti.<\/p>\n I en acabat, que cadasc\u00fa es vesteixi<\/p>\n com bonament li plagui, i via fora!,<\/p>\n que tot est\u00e0 per fer i tot \u00e9s possible\u201d.<\/p>\n <\/p>\n Dena daukagu egiteko eta egiteke. Oraintxe bertan dena da posible. Hutsaltasunaren denbora igaro da, batik bat Kataluniako Printzerrian eta Espainiako Erresuman.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Iturriak<\/strong><\/p>\n <\/p>\n Alba Rico, Santiago: \u201cLo contrario de una bomba\u201d, CTXT<\/em>, 2017\/08\/22. Esteka: http:\/\/ctxt.es\/es\/20170816\/Firmas\/14575\/atentado-Barcelona-yihadismo-alba-rico-ctxt.htm.<\/p>\n Alba Rico, Santiago: \u201cSalvar la vida tambi\u00e9n a los asesinos\u201d, Cuarto Poder<\/em>, 2017\/08\/24. Esteka: https:\/\/www.cuartopoder.es\/ideas\/opinion\/2017\/08\/24\/sistema-de-justicia-salvar-la-vida-tambien-a-los-asesinos\/.<\/p>\n Arendt, Hannah: Eichmann Jerusalemen<\/em>. Itzultzailea: Koro Navarro. Bilbo: Klasikoak, 2008.<\/p>\n Badiou, Alain: \u201cNotre mal vient de plus loin\u201d, L\u00e0<\/em>–bas si j\u2019y suis<\/em>,<\/em> 2015\/12\/03. Esteka: http:\/\/la-bas.org\/la-bas-magazine\/textes-a-l-appui\/alain-badiou-penser-les-meurtres-de-masse-du-13-novembre-version-texte.<\/p>\n Graupera, Jordi: \u201cEl terrorisme i nosaltres\u201d, ElNacional.cat<\/em>, 2017\/08\/24. Esteka: http:\/\/www.elnacional.cat\/ca\/opinio\/jordi-graupera-terrorisme-nosaltres_184902_102.html.<\/p>\n Mart\u00ed i Pol, Miquel: L\u2019\u00e0mbit de tots els \u00e0mbits<\/em>. Bartzelona: Edicions del Mall, 1981.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Katalunian 2017ko abuztuaren 17an gertatutako erailketa masiboak direla kausa, zenbait hausnarpen idazteari ekin diot, batik bat bi artikulugile irakurri ondoren: Santiago Alba Rico eta Jordi Graupera. Alde batetik, biok filosofoak dira, eta eskarmentua daukate azterketa politikoetan. Izan ere, Alba Rico Espainiako Ahal Dugu alderdiaren inguruko taldeetan eta Kataluniako CUP alderdiaren zati […]<\/p>\n","protected":false},"author":23,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[17,27,29,31],"tags":[],"class_list":["post-1320","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-europa","category-gaizkiaren-hutsalkeria","category-gerra","category-hannah-arendt"],"yoast_head":"\n