Sentilj-en Kurdistanetik zetorren emakume batek esan zigun kazetarioi. “Zure herriaren egoera hobetuko dela uste baduzu senarra joan eta senideak bertan geratzen dira. Errefuxiatu ekonomikoak direla esango genuke. Aldiz esperantzarik ez baduzu zure aberriaren etorkizunean zure aberria beste nonbait eraikitzen hasten zara, erabateko errefuxiatu bihurtzen zara eta itzulerak ez du zure pentsamenduetan zirrikiturik txikiena ere hartzen. Bien arteko desberdintasuna, nabarmenena, lehenengoak umerik gabe bidaiatzen duela da, esperantza galdu duzunean umeekin ihes egiten duzu”.
Ez nuen tamalez emakume haren izenik apuntatu. Soilik Siriako Kurdistanetik, Rojavatik iheska zetorrela Europarantz. Estatu Islamikoaren lurraldean harrapaturik geratu zen. Iheska, Irakera pasa eta bertatik Turkiara. Bi haurtxo besoetan, bi koskortuta oinez. Senarrik ez. Bidean, EI-ren kontrol batean harrapatu omen zuten eta 2014ko urtarrilaz ez geroztik ez omen zekien. Zalantza egin nuen momentu hartan berriro ikusteko aukera izango zuenik. Horrela idatzi nuen egunkarian: “Senarra ostu zioten eta harrez gero esperantzarik gabe kulunka dabil estatu batetik bestera bere etorkizunaren jabe ere ez den emakume hau”.
Sentilj, Eslovenia eta Austriako mugan ateri nion argazki hau bizkarrez eta ezkutuan, polizia militarrek ez ikusteko. Bere haurtxoa ageri da zerura begira, biktimak biktimizatzen dituzten poliza militarren helikopteroari begira zegoela.
Ez dut uste senarraren berririk gehiago izango zuenik, esperantza galduta atera ziren umeekin eta bidean berriro etorkizun hobe baten esperantza berreskuratzeko aukera lapurtu zieten.
Ez nuen tamalez emakume haren izenik apuntatu. Soilik Siriako Kurdistanetik, Rojavatik iheska zetorrela Europarantz. Estatu Islamikoaren lurraldean harrapaturik geratu zen. Iheska, Irakera pasa eta bertatik Turkiara. Bi haurtxo besoetan, bi koskortuta oinez. Senarrik ez. Bidean, EI-ren kontrol batean harrapatu omen zuten eta 2014ko urtarrilaz ez geroztik ez omen zekien. Zalantza egin nuen momentu hartan berriro ikusteko aukera izango zuenik. Horrela idatzi nuen egunkarian: “Senarra ostu zioten eta harrez gero esperantzarik gabe kulunka dabil estatu batetik bestera bere etorkizunaren jabe ere ez den emakume hau”.
Sentilj, Eslovenia eta Austriako mugan ateri nion argazki hau bizkarrez eta ezkutuan, polizia militarrek ez ikusteko. Bere haurtxoa ageri da zerura begira, biktimak biktimizatzen dituzten poliza militarren helikopteroari begira zegoela.
Ez dut uste senarraren berririk gehiago izango zuenik, esperantza galduta atera ziren umeekin eta bidean berriro etorkizun hobe baten esperantza berreskuratzeko aukera lapurtu zieten.
