Mendebaldeko inperialismoak bere hiriburuan bonbak jaurtitzen eta euri azidoak sortzen jarraitzen duen bitartean, Irango buruzagi goren izateko aukeratu dute Mojtaba Khamenei, Ali Khamenei zenaren bigarren semea. Alegia, Donald Trumpek nahiko zukeen pertsonaren antonimoa. 88 kidek osaturiko Adituen Batzarrak hautatu du lider goren berria sei hautagairen artean. Jamenei aukeratu izana seinale argia da: Irango agintaritzak ez du yankiekin akordiorik bilatzen. Irango erregimenean bide politiko zabala edukitzeaz gain, beti jarrera ofizialen alde eginda, Mojtaba Khameneiri aita, ama, arreba bat, koinatu bat eta 14 hilabeteko iloba hil dizkiote AEBetako bonbardaketek orain bi aste.
Iranek, Mendebaldeko inperialismoari eta bere aliatuei aurre egin dieten Ekialde Ertaineko herri guztiek bezala, erresistentziaren aldeko apustua egin du. Israelek eta AEBek demaseko indar erakustaldiaren aldeko apustua egiten dute ekuazio honen bitartez: lehenik gupidagabe eta masiboki bonbardatu, segituan kupula politikoari burua moztu, eta ondoren, ustez, gizarte zibil nahigabea kalera aterako da agintari aldaketa bermatzeko. Errazegia dirudi, Errusiari jarritako nazioarteko zigorrek Putinen gobernua zapuztu ez duten bezalaxe. Iran ez da Irak, ez Siria, ezta Libia ere.
Jakina, Iran erresistitzeko muniziorik gabe gera liteke, edo bere armategia erabiltzeko gaitasunik gabe. Ukrainak ez bezala, etengabe hornidura bermatuko dion kanpoko laguntzarik ez du Iranek. Are gehiago, denborarekin bere auzokide batzuk defentsatik erasora igaro litezke uneren batean, edo, jakina, honezkero oso kaltetua den Irango ekonomia kolapsa liteke. Momentuz ez du ematen kurduak edo gobernu islamistaren aurkako beste indarrik sartuko direnik inperialismoaren lan zikina egitera, aiatolen erregimenaren aurka egiteko arrazoi sendoak izanik ere.
Ez dago argi gerra honek egungo Iran hautsiko duen, baina aukera bat da. Oraingoz eutsi egiten diote. Argi dagoena da Iranek eta lehergailuak buru gainean dituzten inguruko bizilagunek galdu egingo dutela, eta, areago, erasotzaileak ere gaizki atera daitezkeela. Rafael Poch analista ezagunaren esanetan, Ekialde Ertainean aspalditik gaude estatubatuar-israeldar nagusitasunaren amaieran, “piztia hiltzen hilko da”, baina gerra honek prozesua bizkortuko du. Hori izan liteke sarraski honen ondoriorik positiboena. Bien bitartean, ordea, Europatik ezer egin gabe jarraitzen dugu begira Bakearen Nobel Saria izan nahi zuen pertsonak, bere agintaldi berriaren lehen urtean, nola bonbardatu dituen jada zazpi herrialde. Zigorgabetasun osoz.
