Ez dugu gaizki pentsatu nahi, baina argazki hau ez dela pasaeran kasualitatez atera, hori edonork daki. 1985eko irail amaierako egun nahasi hartan, Donostian, ARGIAko kazetariak begi zorrotzez egin zuen klik –garai hartan erredakzioko kideek argazki mordoa ateratzen zuten halabeharrez, aldizkariaren artxiboan gaur egun izenik gabe gordetzen direnak–, sekuentzia ikusi orduko.
Borra malgu hori eskuan, pauso azkarrean eta urduri doan espainiar poliziaren atzealdeko kartelak emango zion arreta argazki egileari: La ciudad y los perros. Mario Vargas Llosa idazle perutarraren lehen eleberrian oinarritutako Francisco Lombardiren filma estreinatu zuten urte hartan Zinemaldian. Pelikulak ez zuen gurean harrera oso ona izan: “Hasieran hain gogorra ematen zuen teniente ‘gaizto’ papera zeukana, ‘zuzena’ da bukaerarako”, dio Martin Goikoetxearen ARGIAko (1.076. zk.) kritikak.
Baina zer egiten zuten bi hankako poliziek –ejem– aldarte horretan Victoria Eugenia Antzokiaren atarian? Bi egun lehenago Baionako Monbar Hotelean GALeko mertzenarioek lau euskal errefuxiatu hil zituzten tirokatuta eta protestak Euskal Herri osora zabaldu ziren. Irailaren 27an greba orokorra zegoen deituta: manifestari talde bat antzokira sartu zen Eusko Gudariak abesten, kanpoaldean istiluak zeuden bitartean. Hurrengo egunean, arduradunek jaialdiarekin jarraitzea erabaki zuten eta Lombardik zuzendari onenaren Zilarrezko Maskorra jaso zuen.
Aurten, zakurren eta militarren arteko beste harreman istorio bati jarri diote alfonbra gorria Donostian, Brad Pitt Hollywoodeko izarrak haragiztatua. Beste film bat, gaizto basatien bihotza edulkoratu eta zuzen bihurtzen dituena, gerra eta bi hankakoak –ejem– zuritzeko.
Testua: Urko Apaolaza Avila
Argazkia: ARGIAren artxiboa