Party eta borroka

Atalak: Sailkatu gabea

Iazko Bilboko jaietan Patrol Destroyers taldekoak ari ziren Komantxeko txosnan dena ematen, party eta borroka behin eta berriro esanez. Ostean, Durangoko azokan ikusi nuen izenburu bereko liburua eta erosi egin nuen.

Julen Azpitarteren testu bat dakar liburuak (besteak beste). Berak euskalgintzako ajeez egiten du berba hor. Adibidez, esaten du pop talde gehienek gurean literatura egin gura dutela, baina popa popa dela eta ez literatura. Beste alde batetik, berak dio gurean combat rock asko dagoela eta beti aritzen direla taldeak zerbait potoloa esan guran (eta, horren ondorioz, literaturara edo bertsogintzara jotzen dutela sarritan).

Hau da, euskarazko musikak, salbuespenak salbuespen, dibertitzeko ez duela balio ematen du oro har. Eta hori arazo bat dela uste du egileak. Estereotipo bat dela argi dago, baina, tira, estereotipo horiek jendartea ere performatu egiten dute. Izan ere, euskaraz bizi nahi dut horretatik batzuok euskaraz eroso bizi nahi dut-era salto egin gura dugu. Eta, horretarako, ezinbestekoa da euskaraz dibertitzeko (eta dantza egiteko) aukerak biderkatzea, ez ala?