“Happy End”. Burgesia dekadentea

Atalak: Zinemaldia 2017

Normaltasuna fikzio eskuraezina da, baina ustezko normaltasun hori lortu nahian gabiltza denok. Happy End filmean, goi-mailako familia burges protagonista ere normala da… itxuraz.

Burgesek ere apeta primario eta ilunak dituztela bagenekien, baina ohiko duen soiltasunaz kontatu digu Hanekek, aldi berean gordinkeria azaleratzeko beldur barik. Seme erdi-alkoholikoa, itxurak mantendu nahi dituen ama, instintu psikopatak dituen neskatoa, amorantea duen senarra, hil egin nahi duen aitona… Koadro dekadentea marraztu du zuzendariak, bizimodu dotore eta garestiaren atzean ezkutatua. Klasismoa uneoro dago presente, kondeszendentzia eta adeitasun faltsuz jantzia.

Gustatzen zaigu Hanekek kontatzeko eta batez ere iradokitzeko duen modu sotila. Gustatu zaigu pelikularen izenburuak berak duen sarkasmoa, filmaren momentu batean Hanekerena den Amour pelikularekin egiten duen lotura argia, eta aitonaren eta bilobaren artean zuzendariak eraiki duen harreman bitxia, filmeko harremanik autentikoena, ziurrenik.

PERLAK

Happy End

Zuzendari eta gidoilaria: Michael Haneke

Aktoreak: Isabelle Huppert, Jean-Louis Trintignant, Mathieu Kassovitz.

Frantzia-Austria-Alemania, 107 minutu.