Birusak eta txoriak (eta txistorrak)

Atalak: Sailkatu gabea

Edu Lartzangurenek erreportaje ederra ekarri zigun atzo: Txori bat da? Birus bat da? Ez, euskara da! izenekoa. Ekarpen oso mamitsuak egin zituzten Joxerra Garziak eta Estitxu Garaik. Eta abar, baina … artikulua amaitzean sentsazio gazi-gozo batekin amaitu nuen.

Bat nator oro har esaten dutenarekin (Iñaki Martinez de Lunak ere antzeko gaia jorratu du Argian, baina ez dut topatu sarean lotura), bat argudiotegia eraikitzearekin, bat komunikazio serioago eta itxurosoagoa behar dugula. Bat hainbat gauzatan.

Baina … kasurik gehienetan aditu hauek euskara hartzen dute markatzat. Eta, nire ustez, euskara ez da marka, marka beste bat da: euskaldunok gara marka, edo gurago bada, euskaldunon komunitatea. Euskara (beste edozein hizkuntza bezala) ez da ezer, latina ez da ezer, ingelesa ez da ezer. Tresna horiek ematen dizkizuten edo ez dizkizuten “abantailak” dira salgarri direnak, produktu bihurtu daitezkeenak, eta ez horrenbeste tresna bera.

Komunitatea da azken finean “salgai” jarri behar duguna, komunitatea, “gure mundu anormala” Eduardo Apodakak esaten duen bezala. Eta egiten ari gara, jakina, baina betiko legez, bakoitza bere aldetik (txistorraren kanpaina ez aipatzearren, horren arabera, ia Euskal Herri osoan euskaraz ari dira erdaraz ari direlakoan, Lazkao Txikiri kontra eginez). Baina, tira, lore gehiegi zapaltzen ari naiz nirea ez den mundu batean (publizitateaz ari naiz) …