Etxeko leihoak unibertsora
Alba Garmendiak liburu txiki bezain esanguratsua argitaratu du Txalaparta argitaletxean, Iratzar fundazioaren ekimenez. Liburua utopiei buruz egiten du berba, baina kokatuta. Niri pentsarazi dit asko, asko eta asko. Ez dut libururen laburpenik edo kritikarik edo dena delakorik egingo. Bakarrik hartuko ditut liburutik aipu batzuk, solte, inspiragarriak izan daitezkeenak eta amu izan daitezkeenak, balizko irakurleek hura ere irakurtzeko.
Pentsatu al duzu inoiz ze(nbat) hizkuntza hitz egingo duen utopian, bestela? Literatura utopikoaren zale bazara jakingo duzu hizkuntzarena ez dela bereziki aipatzen den auzia, are gehiago serioski lantzen dena. Utopia-egileek zer ez duten problematizatzen esanguratsua da zinez.
Irakurle arretatsu horrek Azurmendi irakurria izango du, eta ikasia (utopia) unibertsalik ez dela existitzen (hizkuntza-kultura-nazio…) partikularrik gabe. Utopiaz aritzea gutaz aritzea dela, ezinbestean.
Barkatu, baina militantzia ez da kuadrilla monogamo bat.
Utopia kritikoa eleberri iparramerikar batzuk izendatzeko kontzeptua izanik, zergatik ekarri izendapen hori euskal testuingurura? Ez al gabiltza geure literatura gu geu kolonizatzen, orain ere, kanpoko autoreen liluran?
Apal, txiki, pittin, -txo.
Utopiak, aske eta beregain, beste ekarpen batzuk egin ditzake, ordea. Ez du gaur-biharretan egingo duguna gidatzeko, baina egin nahi duguna elika dezake: desirak berrikusi eta berriak sortu, irudimena eragin, daukaguna pentsarazi. Zer pentsatua emango diguten utopiak behar ditugu, izan ere. Gure markoetatik sortu direlako zerbait esaten digutenak.
Etxeko leihoak zabaltzeko garaia da, eta haize bortitzak ireki ditzatela ateak.
Iruzkinik ez
Trackbacks/Pingbacks