20 urte jaun gabe eta lege barik

Atalak: Sailkatu gabea

Hasi nintzen tonto-tonto. Hiznet amaitu berritan soziolinguistikako ezagutzak finkatzeko asmo hutsarekin zabaldu nuen txoko hau, eta begira nora iritsi naizen. Konturatu orduko, hogei urte igaro dira lehen sarrera argitaratu nuenetik. Hogei urte! Denbora tarte horretan ia 1.500 post idatzi ditut. Esaten erraza da, baina atzera begiratu eta bertigo apur bat ematen du pantaila aurrean emandako ordu guztiak zenbatzeak.

Gaur, urteurren borobil honen aitzakian, zerbait berezia egiteko asmoa agertu zitzaidan. Hasieran, bururatu zitzaizkidan mila zorakeria. Adibidez, aspaldi dut gogoa podcast bat egiteko, baina, egia esan, ez da mamitu. Beste gauza batzuk ere pasa zitzaizkidan burutik, baina azkenean ez ditut egin. Eta pentsatu nuen: zertarako korapilatu? Bloga horixe baita, bere xumean eta apaltasunean: gauza xume, apal eta idatzizkoa. Beraz, tira, segi dezagun idazten eta ez gaitezen hasi bestelakoekin.

Garaigoikoa ez da izan soilik lerroak pilatzeko leku bat. Atzera begiratuta, blog honen ondorioz —zeharka edo zuzenean— nire bizitza profesional eta pertsonala erabat aldatu da. Blog honi esker:

• Liburu bi itzuli ditut.
• Liburu bat idatzi dut.
• Hainbat hedabide eta txokotan kolaboratzeko aukera izan dut: Berrian, Jakinen, Xirikan, Pop pilulak aldizkarian, Info7 irratian eta Aikorren. 
• Eta, hein handi batean, blogari esker sinistu nuen doktore tesia egiteko gai nintzela.

Azken finean, nire burua soziolinguistikaren lokatzetan trebatzeko eskola bikaina izan da Garaigoikoa. Baita idazteko tekniketan entrenatzeko eskola ere.

Hala ere, ez gaitezen engaina: blogak hilda daude. Gaur egungo sare sozial azkarren eta berehalakotasunaren munduan, inork ez ditu blogak aipatzen, inork ez du erantzun edo iruzkinik uzten, eta mugimendu gutxi dute gure bazterretan.

Baina hiltzat jotzen den horrek badu sekulako abantaila bat: erabateko askatasuna. Plataforma handien algoritmo zoroen menpe egon gabe idatz dezakezu nahi duzunean, nahi duzunari buruz, eta zeure “tontakerien” gordailu ederra egiten joan zaitezke poliki-poliki. Hori da blogintzak ematen duen altxorrik handiena: jaun gabe eta lege barik aritzea.

Eta hurrengo geltokia? 20 urteren ostean, momentuz idazten jarraitzeko asmoa dut, gutxienez, Argia jendeak bere komunitatean uzten didan bitartean (oraindik ez zara Argiakoa? Ba egin, kontxo). Bide batez, mila esker bihotzez Argia taldeari eta blogak.eus plataformari urte hauetan guztietan emandako babes eta konfiantzagatik. Biba zuek!

Orain arte bidelagun izan zareten guztioi ere, eskerrik asko irakurtzeagatik.